Εξώφυλλο
ΜΙΧΑΛΗΣ Χ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ
ΠΑΡΟΙΚΟΙ
ΚΑΙ
ΠΑΡΕΠΙΔΗΜΟΙ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1992

Μιχάλης Παναγιωτίδης (Θεσσαλονίκη 1957).
Σπούδασε Θεολογία καί Φιλολογία. Μεταπτυχιακές σπουδές στό Α.Π.Θ. Εργάζεται ώς καθηγητής στή Μέση Εκπαίδευση.

Τά σχέδια έγιναν άπ' τόν Ιορδάνη Στυλίδη τόν όποίο ευχαριστούμε από βάθους καρδίας.

Μιχάλης Παναγιωτίδης
Καλαμαριά - Θεσσαλονίκη

Α

Αγγέλων κάθοδος

στό Μήλο μου τό κόκκινο

«... ότι σύ εί ό λύων τούς πεπεδημένους ...»
Μικρόν Ευχολόγιον

Όταν ό υιός τού Ιαπετού καί τής Κλυμένης ελευθερώθηκε απ'τά δεσμά πού οι Θεοί έμπηξαν στόν πονοφόρο Καύκασο, σέρνοντας τήν λαβωμένη μέσ' τά κουρέλια τού πλευρά, πήρε νά κατεβαίνει στούς ανθρώπους, διωγμένος ακόμα, από Θεούς, Τιτάνες, Γίγαντες, Όρνεα καί Όρη.

Προφήτης δέν ήταν. Κανένας τόπος δέν τόν είχε διώξει. Σέ κανένα δέν επέστρεφε. Χρωστούσε στήν ιστορία μιά συνάντηση. Μιά τελευταία πράξη στήν ζωή του.

... Μιά πληγή μονάχα κουβαλώ σπαρμένος απ' τό καπρίτσιο τών Θεών ...

7

Οι άνθρωποι τόν είχαν ξεχάσει. Αδίστακτοι όπως πάντα δέν νοιώσαν τήν θυσία του, μιλούσαν γιά δυνάμεις πάνω απ' αυτούς, πού τά εγκαταλειμμένα όπλα τους γίναν δικά τους όπλα τώρα.

Γιά άλλη μιά φορά ή άγνοια καί τό ένστικτο κερδίζει τό πνεύμα καί τή θυσία.

Στή μία χώρα ό πόλεμος έκοβε στή μέση ποτάμια, χώματα, δέντρα, ζωντανά καί στήν άλλη ψιλόλιγνες λέξεις τών παλιών καιρών.

Ό λαβωμένος τεχνίτης απ' τά καμίνια τού Ηφαίστου, εκεί πού ο Ήλιος ακουμπάει τή Γή, βρήκε τίς πόρτες κλειστές, τίς αγκαλιές μαζεμένες. Οι άντρες χύναν τό θανατηφόρο σίδερο στά σπλάχνα τών εχθρών, φχαριστώντας τόν δικό του Μολώχ ο καθένας.

...Τρισμέγιστοι πού μέ καταδικάσατε, πόσους ακόμα θέλετε γιά νά χορτάσετε εκδίκηση; Κι άν είμαι εγώ ή αιτία ξανασφραγίστε με στίς κοφτερές πλευρές τού άδικου βουνού...

8 – 9
Σιωπή
Βγήκες απ' τά νερά σου τάχασες όλα. Έμεινες τό ανθρωπάκι τών κρίσιμων περιστάσεων. Κι ή μοναξιά νά σέ τσακίζει. Περιμένεις λοιπόν ακόμα μέρα μέ τή μέρα τραίνο ή μέρα γιά δές, καί τίποτα αλλά ελπίζεις, μιλάς γιά παχειές αγελάδες γιά παλιούς φίλους πού θά γυρίσουν σέ γέλασαν. Όλοι θάρθουν αλλαγμένοι. Όλοι θά ψάχνουν τήν δική τους σιωπή.
1987
10
Συμπτώσεις;
Όσο τό στομάχι μέ βασανίζει καί τό δεξί μου μάτι βγάζει φωτιές τό τηλέφωνο δέν χτυπάει πείσμα, λέω, ή τελειωμένες καταστάσεις;
1985
11
Δεύτερο Πλάνο
Οι ήχοι σβήσαν τώρα. Όλοι μιλούσαν πρίν ό καθένας μέ τήν δική του ιστορία ανάμεσα στά δόντια. Ό χρόνος δρίζε τά λόγια καί ή σιωπή σάν αμαρτία κλείστηκε στό δωμάτιό της γιά νά βγεί νύχτα, νά περπατήσει τίς πιό προσωπικές στιγμές, τά πιό πυκνά σκοτάδια τού ριζικού μας. Πόσες φορές δέν έχει ξανασυμβεί στήν ιστορία; Πού νά βρείς μιάν άκρη; Φαντάζομαι τά πάντα από καιρό τελειωμένα. Απ'όταν άρχισα ν' ακούω ψιθύρους κι όχι λόγια σιωπές, ματιές, αναπνοές καί ρίγη. Κύττα πλάκα, ενώ τότε θάπρεπε όλα ν'αρχίζουν.
1991
12
Όπως όλοι

Τά ζουζούνια τού κόσμου, τά ξέρεις; Πετάνε, στριφογυρνάνε, παίζουν, γελάνε, ερωτεύονται, μαλώνουν, μισούνται, φιλιώνουν, κι όλα αυτά στόν πάτο ενός ποτηριού, γυάλινου, αδιέξοδου, ανέλπιστα ψηλού κι ερμητικά σφραγισμένου. Κι όλα αυτά τόσα χρόνια, τόσους αιώνες, κι ούτε πού σκέφτονται νά σπάσουν τόν πάτο, «μήν διαταραχθεί ή κοινωνική ειρήνη» λές καί τούς ρωτήσανε όταν τούς κλείνανε κεί μέσα.

Καί λές, πού πάει ό κόσμος μας; Τόση φασαρία γιά τό τίποτα. Τόσο τίποτα καί καθόλου φασαρία. Ούτε κίχ.

1987
13
Κάποιοι νηστικοί
Κάποιοι νηστικοί μεθάνε μέ λέξεις, οι αδιάφοροι μετράνε κουβέντες, σιχάθηκα τίς ιδέες από τότε πού είδα τήν πείνα νά ζητιανεύει «στά κούκουβα» τήν δουλειά. Τί κάνεις; Δέν μπορείς νά κυττάς μόνο απ'τή μιά τού λεωφορείου.
1992
14
Στή Ζωή
Στή Ζωή, άμα ψάχνεις καλούς ανθρώπους, όλους καλούς τούς βρίσκεις· άμα ψάχνεις κακούς, όλους κακούς τούς βρίσκεις.
1988
15
Όλο λές
Όλο λές: Θάρθει η ώρα πού θά μιλήσω. Καί μετά ξεχνάς. Σταγόνα - σταγόνα εξατμίζομαι, Ένας Ήλιος - Λήθη μάς κυβερνάει.
1989
16
Σοφή Θυσία
Πέτρες οι ώρες πού περνάω μόνος ό μόνος ό έρημος· λυπημένος γεννήθηκα πρίν τόσα χρόνια καί λυπημένος φεύγω κάθε ηλιοβασίλεμα ή ανάσα μου υπενθύμιση μιάς βαρειάς αρρώστιας μιάς ανόητης πορείας ανάμεσα σ'ασπάλαθους κι αγκάθια σέ τόσο μικρά ζουζούνια πού πεθαίνουν - τί σοφά - πρίν γεννηθούν πρίν γευτούν τήν ματαιοδοξία τής ζωής πρίν νοήσουν καί ξεψυχήσουν χωρίς τραγούδια, νταούλια καί ζουρνάδες.
1991
17
Επιβάτες
Καί μετά τόν καφέ; Μετά τήν τηλεόραση; Μετά τό φαγητό, τό σφουγγάρισμα, τό πότισμα; Μετά τήν αυτοκινητόβολτα, τόν ύπνο, τήν δουλειά καί πάλι τόν καφέ, τήν τηλεόραση καί όλα τά ομοίως; Εικόνες φτωχές, ήχοι ξένοι, φοβισμένες ματιές, ό τρόμος τών όρων, ό πανικός τής κεκτημένης φύσης, τών κεκτημένων καί τών χαμένων. Τώρα ποτίζουν καί τό δρόμο.
1990
18
Β

Ύπνος μικρών,
ανάσταση μεγάλων

Γεννήθηκε 68 ετών γέροντας, τυφλός στού κόσμου τή βοή, μέ βακτηρία στήριξε τό άρρωστο κορμί του, κι έτσι αργά αργά άρχιζε τό μακρινό ταξίδι πρός τούς ανθρώπους, αντίστροφη πορεία θά λέγαμε άν δέν ήταν όλα ΚΥΚΛΟΣ.

21
Τρελλό καλοκαίρι
Οι μπουλντόζες πού φάγαν τό χώμα, πού σκάψαν βαθειά τίς απέναντι μνήμες, ψάχνανε μέρες γιά κρυμμένα όνειρα, γιά χιονισμένους Δεκέμβρηδες τού '61, γιά πεινασμένα σκυλιά σέ άδεια βαρέλια, γιά πυροτεχνήματα τής Διεθνούς Εκθέσεως, μά τίποτα. Κλεμμένα ή Δραπέτες; Γύρισε κι έριξε πάνω απ'τούς ώμους του ένα αναστεναγμό χολής καί γύμνιας. Τήν άλλη στιγμή τά δυό μυρμήγκια πού υπομονετικά μεγάλωνε έτρεξαν στήν βρώμα πού απέμεινε.
1985
22
Ο ύπνος σέ μεγάλωσε Κείνες τίς χειμωνιάτικες ώρες Πού δέν είχες τί νά κάνεις Σάν μωρό πού ήσουνα.
1984
23
Σήμερα η λάσπη φούσκωσε. Ήμουν έξι χρονών. Βούρκος, βρωμόνερα, βατράχια. Τραβάς, τραβάς νά ξεκολλήσεις πιό κάτω τό χώμα τών προγόνων. Κι έξι δώδεκα, κι έξι ... Πόσα έξι, πόσα σήμερα;
1984
24
Ρουφάω τήν πίτα μου καί γουργουρίζει σάν αργιλές ενώ η Βάσω καί ο Σάκης ξεχνάνε τό ροχαλητό ολόκληρου χωριού εκσφενδονίζοντας ο ένας τόν άλλον μέσ'τό λανθάνον ερωτικό παιχνίδι τους, πάνω στήν αιώρα τής απέναντι παιδικής όντως χαράς.
1986
25
Ό πόνος είναι γυάλινος
Πόσο γλύκανε ή μέρα, (ή ησυχία μου); Νά μήν ξέρεις καί νά ελπίζεις. Καί ή μορφή πού υπάρχει στίς βιβλιοθήκες, στούς καναπέδες, στά ντιβάνια, στά παράθυρα, ή μορφή πού σέ ξεμπερδεύει καί λύνει τήν ψυχούλα σου. Καί μετά τό όνειρο τής καθημερινότητας, νά τρέξεις από δώ κι από κεί, νά μείνεις στόν χρόνο μιά τρύπα, μιά ανάσα γιά τό εννιάχρονο τού Μεξικού, μιά ανάσα γιά μιά πληροφορία, λίγο οξυγόνο LIFE IS LIKE OXYZENE - καί τά ματάκια κολλημένα σέ γυάλες μέ ψαράκια, σέ παράθυρα αστικών, σέ μερόνυχτα αγρύπνιας, πάθος καί συλλογισμοί τρέχουν στό θολωμένο μου μυαλό κι ό πόνος - ό πόνος είναι γυάλινος.
1986
26
Γ

Πόλης περίπλους

Στή Μαιώτιδα υπάρχει μιά πόλη αρχαία μ' ανθρώπους δμορφους, ρίζα μιάς άλλης γενιάς πού έφυγε γιά άλλη θάλασσα, σέ τόπους Αιγιαλούς.

29

Μές τήν φασαρία τού λιμανιού, τής αγοράς, ανακατεύτηκε μ' αγύρτες, πόρνες κι εμπορεύματα· κανείς δέν πρόσεξε τά ξεραμένα κομμάτια τής πληγής πού άφηνε στό πέρασμά του. Κάποιος γύπας θυμήθηκε τό θήραμά του αλλά η βακτηρία βρήκε τό λαίμαργο ράμφος στά καλά καί σωριάστηκε ψόφιος πιά μές' τά λασπόνερα.

30
Θεσσαλονίκη - 2
Οι βαρκούλες σου θάχουνε βάλει τά παλτό στήν αγκαλιά τού βαρδάρι τους, ποιό παιδαρέλι θά τραβάει αγωνίες στά πάρκα τού «Ντορέ» καί τού «Βασιλικού»; Πότε θά μιλήσουμε τέτ - α - τέτ έστω καί μέ - 2; Μακρύναμε καί δέν θά ξαναιδωθούμε. Θά μάς γεράσουν μές τίς περιπλανήσεις μ'αντάλλαγμα κάποια δίδραχμα OFFICIA καί περιφρόνηση από πολλούς πού ίσως ξένοι κι αυτοί, σ' εσένα νά βρίσκουν άλλοθι, ή κάποια ευθύνη. Μπήκαμε σέ χοντρό λούκι μικρέ, βρές κάποιο τρόπο καί σύντομα, μή γίνουν τά λακάκια σου ρυτίδες, μήν ξεχαστούμε βαγόνια σέ συρμούς.
1987
31
Φυγή
Από εκείνη τήν πόλη πού ρήμαξε τήν ζωή μας, τούς ανθρώπους της εννοώ, πού αγάπησα τόσο παράξενα, τόσο μυστικά καί χάθηκαν. Από εκείνη τήν παλιά τής ιστορία, μέ τού κόσμου τά μιλέτια, σάν τήν γυναίκα πού'ναι άδικο νά τήν χαίρεται ένας. Απ' τά λιμάνια, τά κάστρα, τούς αγίους καί τίς άγιες αμαρτίες, τίς μνήμες τών στιγμών πού χάθηκαν, π' αγάπησα καί σάπισα. Βρωμόπολη, μέ τήν κατάντια σου, σ' άφησα νά περνάς τήν ώρα σου μέ τούς νέους παρείσακτους, ανυποψίαστους, ευρωπαίους εραστές σου. Κι όλο στενεύουν οι κύκλοι κι οι άνθρωποι, κι όλο ή πόλη γίνεται μιά παρέα, δυό πού ασκητεύουν μέσα της, αγρύπνιες καί θείες λειτουργίες, μέ κρασί, αναμνήσεις καί έρωτα.
1988
32
Απώλεια
Θυμάσαι; Τότε πού μπερδεύαμε τά λόγια μας. Καί ξεχνούσαμε τίς θαμπές μορφές τίς ομπρέλλες, τά υγρά βήματα τά ξεχασμένα στά χείλη μας τσιγάρα τούς ψιθύρους μιάς πόλης πού περιμαζεύει τούς αλητήριους τά βράδια καί τούς σπρώχνει βαθειά στά κοτάδια τού κόλπου της νά μήν ξαναγεννηθούν. Θυμάσαι μωρό μου; Πόσο τρομάζω στήν απώλεια; Τόσο συχνά νά χάνονται τόσο ωραίοι άνθρωποι. Τόσο συχνά νά συγχωρούμε καί νά ξεχνάμε.
1985
33
Δ

Οι ένοπλοι φίλοι

Δέν έψαχνε γιά φίλους. Κάθε φίλος κι ένα μαχαίρι κάτω απ᾽ τό ιμάτιο. Οι φίλοι είναι φίδια. Φίλο λένε τώρα τόν συνέταιρο στό έγκλημα, τήν απάτη, τήν προστυχιά. Άλλωστε η μυρωδιά τού πολέμου δέν άφηνε περιθώρια νά κουβαλήσεις στό ψεύτικο σαρκίο σου καί τήν ψυχή κάποιου άλλου.

36
Καί τώρα όλα ήσυχα ακούω τήν σιωπή μου από χιλιόμετρα μακριά. Τί νά σκέφτομαι κεί κάτω σέ τόσο θειάφι καί στύλ; Κανείς δέν έμεινε απ'τούς παλιούς σου φίλους, άνθρωποι χωρίς Ι-δ-ι-α αγαθά. Δέν είμαι ο μόνος ξένος εδώ. Περνάνε ώρες κι ο λόγος σφιγμένος από καρδιά σέ καρδιά σάν κτύπος απελπισίας κεί πού κανείς δέν ανοίγει γιατί ΦΟΒΑΤΑΙ. Τοίχοι καί φάτσες γυαλιστερές απ'τά βρώμικα σάλια τίς χιλιοειπωμένες λέξεις λέξεις, λέξεις ... (άρνηση κι επιστροφή).
1985
37
Σέ κρεββάτια σκοτεινά κουβέρτες βρώμικες - λείες, τό ρόκ στήν ένταση, λειψές μέρες, γυρίζουν ψεύτικοι μετά τήν κάθε βολή πιό κερδισμένοι απ' τούς μικρούς Βοναπάρτες, θύματα θυμάτων κι αυτοί. Τό χιόνι άσπιλο πάνω απ' τή λάσπη καί ο ήλιος είρων στήν ύστατη λάμψη τού χειμώνα μας. Σέ λίγο κάποια «σειρά» θά φύγει μιά μέρα χωρίς σταυρόλεξα καί γυμνά· ως τότε πόσες φορές θά τά ξαναπούμε; έτσι καθισμένοι στή φωτιά μέ τούς καπνισμένους τοίχους, τ' άψυχα F.N τίς τρείς εξόδους καί τή «Στρατιά» τού Θέμη. Τόσες αναμνήσεις γιά κορίτσια πού ήρθαν σέ τόπους πού τά γύμνωνε κι άς εσφιγγαν τό γράμμα στόν ύπνο τους. Κι είχες τόση όρεξη γιά ζωή ...
1985
38

«Δέν σέ πάω παλιοφιλοσοφούρα» ... τόν κόσμο αυτόν π'αγάπησα, καί μ' άφησε καί σ' άφησα.

Μάριε, άκουσες μήπως κανά νούμερο; Ρέ ... 22. Τρία σάντουιτς 100. Ρέ, πέτα καμμιά σελίδα. Οι πρόσφυγες. Καρπάθιοι, Πόντιοι, Καππαδόκες. ... όλο λές καί ξελές, θά μάς τρελλάνεις ... Σβύστε τά φώωωτα. Πεινάω. Θά κατέβω στό φυλάκιο. Κάτσε προσοχή όταν σε μιλάει ένας παλιός· άκουσες; Μή δυστροπείς γαμώτο... Ρέ Ταμβακολόγε, είσαι σκουπίδι; Πάρτονα ρέ, ρέ πάρτονα. Η Θεσσαλονίκη μέ τήν θάλασσά της. Πάμε νά ψωνίσουμε, πάμε στό ράφτη νά μάς στενέψει κάτι φόρμες; Κλείστην σόμπα ρέ γεμίσαμε καπνούς.

Ρέεε ... 22. Μάριοος, έλα νά μού πείς ένα παραμυθάκι νά κοιμηθώ. Είναι καί τό Σέιχ - Σού. Δυό, παντελόνια νά πάρεις. Άιντε, όλο λές καί ξελές ... Δεκέμβρης τού '44 ... Μέ μιά πετσέτα στό λαιμό μουρμουρίζει, είναι όργιο ... Τού είπα νά μού φέρει ... ο Ταμβακολόγος. Ο Μηνάς αύριο παίρνει τήν δεύτερη αναβολή, τήν Τρίτη, απολυτήριο· επί δυσπροσαρμοστικότητος, καί ψυχολογικών τέτοιων. Μοίρασε τά ρούχά του. 45 μέρες, μόνο σήμερα χαμογέλασε.

39

Τό κορίτσακι κάθε πρωί σέ μιλάει γλυκά ... τό κασκόλ έπεσε στό βρώμικο μωσαικό, θά τό σπρώξει μέ τό λασπωμένο άρβυλο κι όταν τό δεί θά τό τυλίξει στό σβέρκο του. Τώρα τό πάτησε γιά καλά. Τό δωμάτιο μές' σέ καπνούς, ντεκές, η Θεσσαλονίκη τού καλοκαιριού είναι εργαζόμενα κορίτσια μέ τά βυζιά ιδρωμένα, ο Ιωάννου, τό μαύρο παράθυρό μας ανοικτό, στό πιό μαύρο σκοτάδι, η νύχτα φέρνει τόν κόπο, τά φραγκοδίφραγκα δέν βρίσκουν ακριβώς τό χέρι πού τούς πρέπει.

... μέ τρία δίφραγκα ρέ, τόσος φτηνός είσαι, γιά δυό φιλάκια τού Μ. τό αστείο δέν τραβάει, σέ άλλες ώρες ο έρωτας είχε υπομονή, φαντασία, τώρα ο ύπνος υπορρέει, τό αίμα κουράστηκε νά πρήζει τίς φλέβες ο οπλοβαστός τόσο άχαρος δίπλα στόν ύπνο, άσχετος. ... άχ στή ζωής τή στράτα ... κι' όμως μένω γλυκός, θά τό δείς, δέν ζώ μόνο γιά προιόντα τής καθημερινής τρέλλας, σέ λίγο τούς φτύνω όλους καί σ' έρχομαι, θάσαι εκεί;

Πώς έχει σαρδέλλες αυτός; Πώς έγινε λοχίας από Τ.Φ.; ... ενώ η δική μας αξία; ποιός είναι UFO καί ποιός «σωστός», αυτά θά σάς φάνε. Άντε νά ξεκουμπιστείτε, άντε νά κλάψετε νά δείτε τί θά πεί στιγμή κι αιώνας, τί θά πεί βροχή, τί θά πεί Θεσσαλονίκη.

Χειμώνας 1985
40

Τώρα δέ σέ φοβάμαι. Ήρθε ο καιρός κι έφερε σκάντζα.

- Καλησπέρα κυρία ... Μά αυτό είναι απάνθρωπο πρόστυχο. δέν αρνηθήκατε τόν διορισμό καί σάς πέταξαν εδώ κάτω; Ως αύριο ... Ίσως τήν άλλη βδομάδα, τόν άλλο μήνα ... Μπορώ νά στό πώ καί μ' άλλα λόγια, μπορώ ακίνητος, μετέωρος, ανέκφραστος, φυτό. Νά μ' αγαπάς καί νά πεθαίνω καί νά γυρνάει ο μύλος καί νά κομματιάζει τίς μέρες πού ζήσαμε μαζί, σέ δευτερόλεπτα ασήμαντης μνήμης, σέ γρήγορες σκηνές, σέ παραλήρημα φαντασίας καί τρέλλας.

Ο συνοδηγός στρώθηκε γιά τά καλά στή ΝΤΟΥΤΣ κι έβγαλε τό τρανζιστοράκι του.

- 'Αδελφούλη, Φούλη, θά πιούμε καφεδάκι; Προορισμός Λευκίμμη, πεδίο βολής όλμων. Σκατοχωραφόδρομος, ντάκα, ντούκα, δέν χρειάζεται νά χτυπήσεις τόν φραπέ. Μόνο πού γίναμε χάλια. Κόλλησα τήν κεραία στό τζάμι μπάς καί πιάσει τίποτα ...

- ... πέτρα η καρδιά μου στό γκρεμό ... Φούλη, τριαντάοχτώ καί σήμερα,

41

Πού είσαι τώρα, καί μιλάω ανόρεχτα μέ φαντάρια πιτσιρικάδες τού φραπέ; «Περιπλάνηση, αποστάσεις, τηλέφωνα, προθεσμίες, ημερομηνίες, μέρες, εικόνες στιγμών, όνειρα, απωθημένες γκόμενες, ρέ ... καλή η θητεία αλλά λίγη. Πλυθήκαμε. Τό σπίτι, ο αριθμός, τά λεφτά, τό βράδυ, ο άλλος. Πόσα, γιατί; η τηλεόραση, τό έργο.

Καί μετά σιγή.

Μετά πάλι τά οικεία άγνωστα καλά, τά φίλια κακά, οι μορφές πού αγαπήσαμε καί τά χρόνια πού δέν περιμέναμε. Ούτε κι αυτά εμάς.

Κάποτε λοιπόν γυρνάμε, όλοι μας;

Οι Υδροχόοι, είπα, δέν γυρίζουν ποτέ. Δέν ήταν η ίδια επιστροφή τόσων περιστροφών τού σύμπαντος. Γνωρίζουμε τό παρελθόν καί μπορούμε νά ταλλάξουμε.

Φοβόμαστε τό παρόν καί τό μέλλον. Φοβάμαι νά γράψω γιά στιγμές ιερές όπως ...

Φοβάμαι νά ελπίζω γιατί χαράμι κι οι άνθρωποι καί οι ελπίδες.

Φοβάμαι νά χαρώ γιατί θά είμαι ο μόνος σ'αυτό τό τρελλάδικο.

Δέν φοβάμαι όμως νά σ' αγαπώ κι άς γίνει ότι θέλει. Δέν φοβάμαι.

1985
42
Ε

Ερώτων ρήματα

Άγγιξε στό στόμα τήν Φοίβη, τήν λαμποκοπούσα μητέρα, πού κάθε πρωί μάζευε τά πράσινα αυγά τής τύχης καί τά πουλούσε στά σταυροδρόμια τής πόλης. Τά βράδια οι γείτονες μαζεύονταν ν' ακούσουν τόν μαγικό τής λόγο, μιά χαμένη μνήμη, πού καλά κρατούσε από γενιά σέ γενιά, τήν γενιά τής Φοίβης. Τά λόγια τής μυστήριο αλλά ησύχαζε τίς πονεμένες ψυχές. Ότι έμεινε μόνος, τελευταίος, κοντά τής. Η Φοίβη. Τρόμαξε απ' τά σημάδια πούφερνε.

Τήν πληγή, τούς πρησμένους καρπούς καί τήν μυρωδιά τής σκουριάς πού χρόνια πότιζε τό γυμνό του σώμα.

Στά στρογγυλά τής μάτια άνοιξε τήν ψυχή του. Ο πόνος, η διάψευση γιά τόν κόσμο πού περίμενε νά βρεί, βγήκαν σάν κλάμα, παραπονιάρικου στρουθιού, ο έρωτας εγγύς. Αποκαμένος σέ κάποιες πράσινες όχθες τού Δνείπερου, αναστήθηκε, έσμιξε μέ τό αιώνιο θαύμα, τό βλέμμα πού σέ καταπίνει έτι ζώντα. Ξάπλωσε δίπλα της για πολλά χρόνια.

45
Ξέχασα τά σώματα τών γυναικών τή γή Χαναάν, τίς θάλασσες τή μυρωδιά ζεστού ψωμιού τά εύθραυστα όνειρα, τίς αδύναμες γραμμές.
1990
46

Τό ξέρω, θά κοιταζόμαστε αιωνίως έτσι. Κι αυτό μέ τρελλαίνει. Θά μπαίνεις καί θά μ' ακουμπάς στό λαιμό μέ τά δάχτυλα πού θέλουν σάν τρελλά νά τυλιχτούν μέ τήν ψυχή πού θέλω, καί θέλω, αλήθεια, ώρες νά μείνω μαζί σου σέ μιά έρημη ή πολυσύχναστη ακτή, τό ίδιο είναι, κομμένες οι γέφυρες, καμμένες οι ασφάλειες, αλλά μιάν ακτή, τό κύμα σου, μέ τά κύματα μιάς άλλης μεγάλης θεάς, τό ίδιο τρελλής, τό ίδιο παιδί σάν καί σένα. Δέν είναι τά μάτια, τό σώμα, οι καμπύλες, δέν είναι τίποτα απ' αυτά πού μέ στοιχίζουν. Είναι η αναπνοή ζωής, είναι τά κύματα τής ψυχής, τά πιό παλαβά σκέρτσα καί η πιό μυστήρια οσμή πού αποπνέει τό κάθε βήμα κι η κάθε κίνησή σου.

Έχουμε συναντηθεί πολλές φορές. Στριμώξαμε τόν χρόνο καί τά χρόνια, στήν πολύτιμη αφασία τους καί μείναμε πρόσωπο - μέ πρόσωπο νά ρουφάμε, όχι τίς εικόνες πού δωρίζει τό φώς αλλά τό ανεικονικό φώς μιάς συνάντησης δυό καί κάθε φορά δυό πεπρωμένων.

Οι φίλοι συμβούλευσαν τόν θάνατο τής μικρής απόστασης, έθεσαν όρους τής δικής τους ηθικής, χτυπήσαν καμπανάκια, αλλά είμασταν ήδη μακριά καί δέν νοιαστήκαμε. Δέν πρόλαβε νά μάς αγγαρεύσουν ούτε ένα μίλι.

Κάθε φορά πού θά βλεπόμαστε θά τραντάζεται τό σύμπαν· θά σφίγγουμε τίς αγκαλιές μας καί θά ουρλιάζουμε, θά σφίγγουμε τά χείλη μας, νά μή μείνει περιθώριο γιά λέξεις ξένες, θά μπαίνουμε μέσα μας, νά εξαφανιστούμε απ' τόν κόσμο τόν κακό, τόν ψεύτη μέ τήν ζηλιάρα ηθική πού άν ήταν ψώρα ...

1988
47
Κοιτάμε πάλι τούς εαυτούς μας, σ' εκείνο τό τρίγωνο καμαράκι, σ' εκείνη τήν αίθουσα αναμονής, κοιτάμε τίς ερωτήσεις πού θά πείς πού θά πώ· μιά λέξη ακόμα, ακόμα μιά νά γίνουμε πιό φίλοι, νά σέ μάθω φίλε, πού έμεινες εδώ, στό τρίγωνο καμαράκι· έκανε κρύο, λιγόμιλτοι, ο φόβος τού κρύου ή τού άλλου; Νοιώσαμε στή σιωπή μιά φιλία βρεφική, ένα άγνωστο περπάτημα, μιά αναμπουμπούλα πού στό διάολο, ότι κι άν είναι, ωραία είναι καί αλήθεια. Θά μείνεις νά σέ φιλέψω λόγια καί όνειρα, μιά ζωή όνειρα, μιά ζωή πού στή ματιά τής κάνω τεμενάδες, τόσο βαθειές καί ... μέλι.
1989
48
Βράχνιασε τό τρανζιστοράκι μου γουργουρίζει καί τό τσιμπούκι μου, ο καφές κρύωσε αλλά έχει έναν έρωτα τό δωμάτιο, ξεχασμένον ίσως από τόν περασμένο Απρίλη.
1987
49
Αράχνες καί μυίγες στή ζωή δεκατεσσάρικων. Μετά, τό καλοκαίρι - η θάλασσα, τά χρόνια, η πεπατημένη, καί ίσως κάποια εξαίρεση (...) Ο έρωτας θά είναι πάντα εδώ στά θρανία τού κόσμου, σύντομος καί δειλός δμορφος καί θνησιγενής. Ο χώρος καταπίνει τίς μνήμες, τό τώρα, τό χτές. Κι ύστερα θά λές: «είμαι αλλού». Κουράστηκα νά ξαναμασάω μνήμες. - Πάρε με. Ποιός, ποιόν, όμως;
1992
50
Τά καλοκαίρια, τό μεσημέρι, κοιμήσου γυμνό, στούς θάμνους ανάμεσα. Πουρνάρια καί ζουζούνια στό κεφάλι σου αλλά όλη η γή μέσα στή γή σου, τό σπέρμα τής γλυκό γκαιντέ, κι οι ρόγες τών σταφυλιών νά στάζουν, νά στάζουν ...
1992
51
Έρχεται γλυκά τό κύμα χαιδεύει τ' αμμοχείλιά σου καί ξαναγυρνά, ίσως πιό γρήγορα, στό μυστικό βαθύ γαλάζιο τού έρωτά μας, καί λές ... Εγώ, καί μετά στό δεύτερο κύμα ... Αγάπη μου, ... Λατρεύω, στό τρίτο, καί στό άλλο μιά πεταλούδα αναριγάει καί τά φτερά τής τρέμει.
1987
52
Ακούμπησα τό χέρι μου στό κρύο σίδερο τής άμαξας, τά μάτια κι οι σκληρές γραμμές δέν άφηναν περιθώρια· μεγάλωσε στόν πόνο αλλά χαμογελούσε. Τίποτα δέν καταλαβαίνω απ' τά μάτια καί τίς σκληρές γραμμές. RIDERS ON THE STORM Τά πρόσωπα ενός παιδιού πού σηκώνει καί τό δεύτερο παιδί πού χάθηκε.
1988
53
Ίδια πράγματα Ίδια πρόσωπα, μετανοιώνω απρόσεκτα όπως απρόσεκτα φέρομαι κι όλα αυτά γιατί, ο έρωτας δέν περιμένει δέν αντέχω τίς αποστάσεις έστω τά λίγα εκατοστά τραπεζιού ή αέρα καφενείου θέλω κόλλημα δαχτύλων οστών καί δερμάτων δερμάτινους χιτώνες πού μάς πούλησε κάποια άνοιξη τρελλή σάν τήν φετινή, Μετά όλα γίνονται στάχτη θέλεις νά γίνονται. Θέλεις νά είσαι πεδίο μάχης τού αντιθέτου. Μόνο ο Απόλλωνας σέ σώζει.
54
Εκείνος ο Έρωτας πού πάντα σέ νικάει, δερμάτινε χιτώνα η πληρότητα τής πιό γεμάτης αγκαλιάς τής σιωπής Σου τών ματιών Σου πού βλέπουμε στό ίδιο τζάμι καί μετά χωρίζουμε χωρίς έρωτα έγχρωμο. Ερωτευμένοι πάντα noir. Σ' ερωτεύομαι πολλές φορές τήν ημέρα. Στό μεταξύ χρόνο κρατιέμαι απ' τά φτερά τών αγαπημένων, πού ήρθαν αναπάντεχα καί πάλι έτσι μ' ερήμωσαν.
1991
55
Οι εν γάμω συζώντες γιατί δέν θεωρούνται μοναχοί; Δέν είναι άσκηση η μονογαμία;
1988
56
Ο λόγος τελειώνει εκεί, μέ τήν σκόρπια κίνηση τού άλλου μέσα μου. Καί μένει η πόλη τής πράσινης ζέστης καί τών αγαλμάτων. Εκεί θά είσαι μόνος, μικρός, σέ πλατείες άδειες απ' τά πουλιά τού πάρκου καί τούς ανθρώπους. Συνήθισες στόν έρωτα τού δια - λόγου κι ο έρωτας τού δια - βόλου ανάμεσα στόν έρωτα τού δια - κόνου, τής σιωπής πού μέ γύρεψε όταν έψαχνα εικόνες σέ τσαρικές στοές, άσπρη φωτογραφία τοίχου πού σ' αγκαλιάζει καί μένεις αμίλητη.
13 - 8 - 1988
57
Νά, τώρα θάρθει θά σταθεί πίσω μου, αμίλητη μέχρι νά τελειώσει τό ποίημα. Ή θά μ' αγγίξει καί θ' αφήσω μισό ένα ποίημα πού αξίζει τόσο πολύ. Μαθητής δευτέρας γυμνασίου έβλεπα σινεμά τά δευτεριάτικα μεσημέρια· στά διαλείμματα έκλεινα τά μάτια καί περίμενα ν' αρχίσει τό έργο. Τ' άνοιγα ξαφνικά αλλά τό σκοτάδι πού ποθούσα δέν ερχόταν, τό σαχλό φώς τών διαλειμμάτων μ' έπνιγε. Έτσι καί τό ψέμμα χθές. Η προσδοκία στό κλειστό ποίημα ήταν ναρθείς πρίν τελειώσει. Ήρθες αργά.
1985
58
ΣΤ

Μωρά σοφία

Όλο τόν καιρό προσπαθούσε νά εξηγήσει τήν χαμένη θυσία.

... δσες φορές ναρθείς, πάλι χαμένη θάναι ...

Όμως η ιστορία δέν σταματάει εδώ. Βλέπει τούς κατά συνείδηση αποστόλους μιάς άλλης εποχής πού έρχεται, βλέπει σκοτεινά λάβαρα μέ στενόμαχρες ασκητικές μορφές, γουρπάνια γιά τούς πεινώντες καί διψώντες τήν ελευθερία τού κόσμου. Βλέπει νά ζούμε κατά συνείδηση, μέτοχοι τής πιό μεγάλης ελευθερίας, πλούσιοι στήν ακτημοσύνη καί τήν απλότητα τού έρωτά μας.

61

Όλα γιά μιά σχέση.

Είναι καιρός ν' αναρωτηθούμε άν υπάρχουν σχέσεις· μήπως η σχέση είναι ένα σχέδιο πού εκδηλώνεται καί ζωοποιείται σιγά - σιγά.

Μήπως είναι η αρχική επιθυμία καί ανάγκη μου νά σέ βρώ, νά τά βρώ μαζί σου γιά νά έχω τό δικαίωμα ν' απαιτώ;

Τέλος πάντων ποιά επαφή έχεις μέ τήν ζωή; Ανακάλυψα πρόσφατα ότι είμαι ένας αθεράπευτος νεοδυαρχιστής, ένας νεοβογόμιλος, νεοπαυλικιανός.

Όπου κι άν βρίσκομαι, μ' όποιον κι άν είμαι, ζώ στιγμές, σχέση δέν υπάρχει. Είτε μαύρες είτε άσπρες, είτε κίτρινες είτε γαλάζιες καί μ' αυτήν τήν έννοια μπορεί νά μ' αποκαλέσεις πολυαρχιστή.

Γραμμική πορεία δέν υπάρχει ούτε καί κλειστά συστήματα· ούτε κύκλοι, ούτε ανοδικές πορείες, ούτε καμμιά γεωμετρία θά μπορέσει ποτέ νά ρίξει φώς σ' αυτό τό μυστήριο τού έσω καί έξω ανθρώπου· η δέ γεωμετρία τού Θεού, τό ξέρεις, μωρία παρά τών ανθρώπων, πού η μωρία τους περιφράσσει τόν κόσμο καί μετά λένε ότι τόν περιφράσσει ο Θεός.

Εδώ πάνω ζώ καί πεθαίνω κάθε ώρα καί στιγμή καί γι' αυτό νοιώθω τήν ανάσα σου μέσα μου.

Δέν είμαι καλόγερος καί τό φρόνημά μου είναι αυτές οι περιττές κουβέντες πού τίς ξεστομίζω άγαρμπα αλλά μέ τό χέρι στήν καρδιά καί τό χαρτί γεμίζει γεωμετρίες γιά μικρά παιδιά.

62

Πόσο περιεκτικά νόμιζα ότι σού μιλούσα καί μέ καταλάβαινες· αλλά τώρα πού μιλάω μέ τόν εαυτό μου νομίζω ότι χθές πρόδωσα τίς σκέψεις μου, δέν είναι εύκολα πράγματα, χαλεπόν λακτίζει τά κέντρα.

Ο φόβος φιλάει τά έρμα γι' αυτό καί δέν αποφασίζεις νά στρίβεις απ' αυτήν τήν βρωμόπολη, γι' αυτό μιλάς γιά σχέσεις, γιά κλειστές παρέες, γιά κόσμους γνωστούς όπου σέ παίρνει νά ξοδεύεσαι καί νά λογαριάζεσαι κοινωνικός.

Ο άλλος όμως παραμένει κλειδί πού ανοίγει πολλές πόρτες μέσα σου κι άσε τά «μέ ποιούς θά πάς καί ποιούς θ' αφήσεις», μ' όλους θά πάς καί δέν θ' αφήσεις κανέναν άν θέλεις μόνο νά υποψιαστείς πού βρίσκεσαι. Κανένα σύστημα, καμμιά θρησκεία· η ζωή είναι έρωτας μέ τίς στιγμές, μέ τό άγνωστο, τό αγέννητο, τό αίδιο. Ο χρόνος είναι σύμβαση τού παρόντος, τών συστημάτων τών σχέσεων, τής συναλλαγής.

Γι' αυτό μή μέ ρωτάς, πόσο χρονών είσαι, αλλά, πόσο έζησες. Είπες, άλλοτε ζείς κι άλλοτε πεθαίνεις, κι όλα αυτά μαζί, τί είναι;

1989
63

Όποιαδήποτε ανθρώπινη πράξη προυποθέτει μιά προηγούμενη εμπειρία καί οποιαδήποτε ανθρώπινη αισθητική προυποθέτει μιά αφαίρεση τής εμπειρίας. Κάποιες στιγμές λείπουν όλα ή νομίζουμε έτσι. Ανατρέπονται οι ρυθμοί τής προηγούμενης εμπειρίας. Μέ διάφορες παλιές στιγμές νομίζουμε, μαζί μέ τό παρελθόν, νά φέρουμε καί τήν ευτυχία. Άλλαξαν όμως όλα.

Είναι τόσο ρευστός ο κόσμος καί οι κοινωνικές μας σχέσεις πού αρκεί μιά απουσία ενός μηνός καί νά νοιώσεις ότι όλοι σ' εγκατέλειψαν, ότι δέν είσαι παρά μόνο μιά στιγμαία, περιστασιακή οντότητα σχέσεων. Κανείς δέν θυμάται πιά, όλοι κύτταξαν ν'ανανεώσουν τίς περιστασιακές επαφές.

Έτσι λοιπόν σ' αναγκάζουν νά μήν μπορείς νά ζείς σ' αυτήν τήν πόλη τών παραφρόνων. Ο αναχωρητισμός καθίσταται ιδεολογία καί άρνηση τού αντιφανταστικού καθημερινού έθους. Κάπου έξω περιμένει η Αυστραλία ... καί η Βασιλεάδου ... θυμάστε;

1985
64

Ό Θεός βρίσκεται επέκεινα τού νού, τής γνώσης.

Είναι λοιπόν καταληπτός διά τών αισθήσεων πού πολλές καταστάσεις τους βρίσκονται πέραν τού νού κι αυτές;

Όχι. Ο Θεός βρίσκεται καί πέραν τών αισθήσεων. Καί πέραν τών πιό πνευματικών εκδηλώσεων τού ανθρώπου.

Είναι επέκεινα. Δέν χαρακτηρίζεται ως είναι. Ο Θεός εν ημίν εστί. Τόσο πέραν. Τόσο απλησίαστος όσο άγνωστος παραμένει ο άνθρωπος γιά τόν εαυτό του. Καί είμαι τόσο ξένος πρός τό εγώ μου όσο ξένος είναι ο άλλος γιά μένα.

Ο άλλος, εγώ, τό Θείο. Αξεχώριστα αλλοιώς Ανόητα.

1987
65
Μέ χαμένους παραδείσους είπαμε λόγια ερωτικά· έπρεπε όμως νά συμβούν απίθανα, νά κατηφορίσουν παιδιά, μέ λυχνίες νέες μ' άλλες χαρές, καί μετά - καί μετά, πάντα περίμενες τά μετά, τά μακρινά, τά επέκεινα αυτά πού δέν ορίζονται, προσωρινός επισκέπτης, όχι τίμιος όμως παίκτης. Οι πιό παλιές περγαμηνές, αρχαίες σκουριές, σοφές, θρύψαλα απ' τό μπαρμπρίζ τής αιωνιότητας, πόσες ψευτιές συχνά μ' αμετροέπεια, νά πνίγουν τήν κραυγή τόν τελευταίο λόγο τόν στεναγμό - ιαχή μυστική γιά τά σημάδια τού σύμπαντος: Αλ - Ελ - Θεός
66
παρ' ημίν καί βαρβάροις, ο ΩΝ, ονόματα συμβατικά, ακατανόητα, όπως καί πρέπει γιά τ' αλλόκοτα τ' αδύνατα πού δέν διστάζουνε νά γίνουν μικρά καί ταπεινά· τ' ανοήτως νοητά γιά νά εννοήσουμε τ' ανόητα ν' αγαπηθούμε πεθαμένοι, χίλιες φορές μά όχι νεκροί. Ποιός θά μάς πάρει τά μυαλά; Επιτέλους άυλοι νά κλάψουμε τήν ανάσταση, τόν κόσμο αυτόν π' αγάπησα καί μ' άφησε καί σ' άφησα.
1989
67

Τόσα βιβλία τόσες φιλοσοφίες τόσα συστήματα καί δέν μπόρεσαν ν'αλλάξουν τήν ζωή μας. Μένουμε δυστυχώς αναλλοίωτοι ανθρωπίσκοι τών περιστάσεων, τής καχυποψίας, τής πεπατημένης οδού.

Δέν μάς βγάζουν οι πολιτικές θεωρίες, οι έρωτες, οι θρησκείες, γυμνοί, μόνοι, καρυδότσουφλα, σαρμπαντίνες.

Ο ήλιος έκαιγε καί βασάνιζε τ' άθωα κορμιά μας. Οι σαύρες δέν ξαναφάνηκαν αυτό δέν μετρίασε τήν σιχαμένη αίσθηση αυτού τού καλοκαιριού. Άδεια μπουκάλια μπύρας, βρώμικη ζέστη καί σπασμένες κουβέντες, λόγια πού βγαίναν άνυδρα - πτώματα, όλοι, πτώματα μέ αναστολή.

Ο Τούρκος μίλησε πρώτος· «Ποιός μάς μάζεψε εδώ κάτω; Καταλάβατε τί έγινε;» Ξεφύσηξε ο Άγιος από θυμό· «Δέν ήσουν υποχρεωμένος νά ρθείς. Ήθελε νά μάς δεί μαζεμένους. Μόνο εσύ παίζεις τήν ψυχή σου;» Άντε λοιπόν πότε θά νιφθούμε; Μάς ξεθέωσαν μ' αυτή τήν κ... ζέστη.

Απότομα τότε τίναξα τά χέρια μου από τό μπράτσο τής πολυθρόνας. Δέκα σκουλήκια πράσινα καί λιγδερά γλύψανε τήν ανοιχτή πληγή τού αγκώνα μου ... σιχάθηκα πού τά κοίταζα μόνο.

Τό μεσημέρι δέν νύσταζε, αντίθετα είχε βάλει στόχο νά μάς εξοντώσει. Ο ιδρώτας έγινε μόνιμη σαρκική κρίση πού καθυστερούσε τήν νίψη καί τήν έκσταση όσων είχαμε ελπίσει ...

«Στήν Θεσσαλονίκη θά ξανανοίξουν τά λαγούμια. Θά ξεμπουκώσουν τίς στοές, θά γκρεμίσουν τούς υπονόμους, θ' αφήσουν ελεύθερα στό φώς τής ημέρας - επιτέλους - φίδια καί ποντίκια. Η Αρχαιολογική Επανάσταση συντελείται εν κρυπτώ· δέν αντιδρά κανείς· μιά πόλη στόν αέρα, πώς νά σταθεί;» Τά κρυφά γράμματα τών υγρών τοίχων πού φθάνουν μέχρι τό Ντεπώ θά διώξουν πολλούς μεγιστάνες αυτής τής πόλης.

68

Ο αδικοχαμένος Νικόδημος θά ξαναπεθάνει έξω απ' τήν πύλη τού μοναστηριού του αλλά τώρα δέν θάναι λίγοι αυτοί πού γύρω απ' τόν τάφο του θά χτίσουν τά σπίτια τους. Δέν θάναι λίγοι κι οι μοναχοί πού μετά απ' αυτό θά κρεμάσουν τά ράσσα τους καί γυμνοί, πτωχοί καί πένητες, μέ τά κρυφά γράμματα τών υγρών τοίχων θά τραβηχτούν κατά τά «καταφύγια» τών παιδικών μας χρόνων, ν' ανοίξουν απ' τήν μεριά τής θάλασσας τά λαγούμια, νά βρούν τούς χαμένους διαδρόμους πού στήν κατοχή κρύβαν τούς αγωνιστές, νά βγούν στήν παλιά πόλη πού πάνω της μέ δέος πρόσφυγες παραπεταμένοι, μέτοικοι, πάροικοι καί παρεπίδημοι νοιώσαν τόν μυστικό καημό τού νέο - Νικόδημου.

Εκείνο τό βράδυ μιά πόλη ολόκληρη είχε παραδοθεί στήν ακινησία τής επιθανάτιας ευζωίας. Περάσανε νύχτες πολλές κι άνθρωποι δμορφοί πού παίρναν στ' αστεία τήν ζωή. Ως εκ τούτου καί τήν ιστορία πού καλά κάνει καί δέν διδάσκεται κανείς απ' αυτήν, γιατί όλοι είμαστε εραστές τού απόλυτου καί δέν χαλαλιζόμαστε σέ κανένα σχέδιο.

Οι πεθαμένοι θυμούνται καλά. Κι όχι μόνο αυτά πού βλέπουν. Η σιωπή τους δέν μ' αφήνει ήσυχο γιατί ξέρω είναι μυστήριο τού Μέλλοντος.

... καί κάθε νύχτα νά σέ βλέπω νάρχεσαι, νέα, καί νά λαχανιάζω νά σού μιλήσω, νά μέ μάθεις· όχι τόσο, αλλά νά, εγώ είμαι αυτός πού σέ κοιτάζει, δέν έχουμε ξαναβρεθεί ούτε σέ ιερές πόλεις ούτε σέ βρώμικα παζάρια ούτε στά άνοστα παραμύθια τών επαγγελματιών τού έρωτα ... είμαι γιά σένα ακόμα αυτό πού σέ εκστασιάζει ...

1986
69 – 70

Άμα προσπαθήσεις νά εκφράσεις τά υπέρ - λογα καί υπέρ - φυσικά μέ λόγια καθημερινά, βγαίνουν άναρχα καί άμορφα, αποσπασματικά καί σκόρπια, μικρή ένδειξη τής σχετικότητας τού λόγου αλλά καί τού υπέρ - ούσιου.

Αυτός ο μή - λόγος κάποτε περνούσε γιά τρέλλα Σήμερα πιό ήπιος ή πιό αγνός λέγεται ΠΟΙΗΣΗ
1987
71

Κάπου, κάποτε, περιπλανώμενοι γέροντες, σούφηδες καί γκουρού, ένα πλήθος αναζητητών τού Θεού, μεταξύ τους εχθροί καί φίλοι, μέ τίς εκκλησίες τους εχθροί, μέ τούς λαούς τους φίλοι κι απ' όλον αυτόν τόν συχνωτισμό, τί κρίμα! νά μοιράζονται λαοί καί πολιτισμοί, ο δικός μας κι ο δικό σας Θεός.

1990
72
Κατηγορούμαι γιά βραδύτητα· όμως, είναι καιρός νά βγάζω βασανιστικά από μέσα μου τά πράγματα.
1988
73
Μάθε νά γράφεις ήσυχα. Μή σέ ταράζουν τά τώρα καί τά αύριο. Σάν κάθε στιγμή νάναι κι η τελευταία. Άμα μπορέσεις έτσι καί νά ζείς Τότε είσαι gul bahce.
1988
74
Ζ

Γεωπλάνηση

Αργότερα μέ τή σκόνη τής πόλης στά ρούχα τράβηξε σ' άλλους τόπους.

Παιδί πιά βρέθηκε μακριά καί βρέφος, άμωμο, αγνό, μαρτύρησε σ' όλους μας τόν προορισμό του, τήν μεγάλη επιστροφή, στή μήτρα τού σύμπαντος κόσμου, στή δυνάμει ύπαρξη τών πάντων.

77
Πόρτες περασμένες μέ μίνιον ελπίδες μου παλιές πού ξαναγυρνάτε προσωπάκια σέ όνειρα πού δέν τελειώνουν παρά μοναχά σ' έρημες ακτές σ' άγρια ξυπνητήρια καί ιδεολογίες καθήκοντος. Καί περιμένουν οι τόποι οι Κορώνες κι οι Πόντοι οι τέχνες τής θαλάσσης καί τής ψηφίδος οι έρωτες τών συνοικισμών πώς ξεμπουκάρουν τσούρμο οι υπάλληλοι ανενεργός δμος, εγώ, τής πέννας αποστάτης μόνο τά μάτια μου κρατώ μέ τίς ώρες ορθάνοιχτα, ναρκωμένος στό άπειρο τού απέναντι τοίχου στό καθρεφτάκι τής ιστορίας μας πού δέν ξέρω τί νά τόν κάνω κι έτσι περνάνε χρόνια πάνω μου ήρεμα, παράτονο, δέν έχω, τύψεις μόνο γιά τούς ατέλειωτους σκοπούς πού ούτως ή άλλως ανάγκη δέν μ' έχουν.
1987
78
Ό κύκλος κλείνει. Όλοι στήν κρεμάλα τους θά λικνίζονται ωραία, πίσω - μπρός, πίσω - μπρός, ανάσα - ξανάσα, χτυπάει στά γόνατα τό κεφάλι δέν θυμάται, τό μυαλό μουντζούρα ή γλώσσα στυφή - χόρτο τά νερά παγωμένα ξαναχτυπάει, ξαναχτυπάει τίποτα δέν γίνεται. ................................................... Γεννήθηκα καί μεγαλώνω ανάποδα πρός τήν μήτρα πάω, θές νάρθεις;
1985
79

Η Σχίζα θολή απ' τήν αντηλιά. Η Φοινικούντα τοπίο μετά τήν θάλασσα. Μετά δέν υπάρχει μεσόγειος ελληνικός χώρος, Africa Corpus.

Τό δικό μας σώμα αμαρτωλό, κατατρεγμένο. Χτυπημένο από μικρά Πάρθια βέλη· Δέν έχουμε δάκτυλα νά μπήξουμε στίς στιγμές τού αποχαιρετισμού.

Μόνο τά γυμνά μας γόνατα τολμούν νά εφάπτονται στό ημίφως τής τηλεόρασης. Θά γυρίσουμε στήν παλιά μας Άνοιξη; Γέμισα σελίδες χαρτί μέ γράμματα αλλά μέσα μου ένα κομμάτι άδειος λαιμός μπουκαλιού σφυρίζει καί βουλώνω τ' αυτιά μου, μέ τρελλαίνει, μέ τρελλαίνει ο αέρας τής ψυχής πού φέρνει τά όρια τής ζωής, όχι τού έρωτα, μπροστά μου.

1988
80
Κορωνίτσα πόσο σ' αγαπώ μέ τήν μυτούλα σου τήν άσπρη, καί τά μυστήρια μυαλά τών ανθρώπων πού μεγαλώνουν μόνοι ψαράδες καί ραβδάδες. Μά εγώ θά φύγω καί θά θυμάμαι πιό πολλά απ' όσα βλέπω γιατί θά μού λείπεις εξορία, εξόριστη.
1988
81
«Η Κορώνη εν ημίν εστί;» - Είν' η αγάπη μου, μόνη; Ή είναι μόνη αλλού; (- Είναι οι θάλασσες καί τά βουνά οι κάμποι τής Πιερίας, καί πίσω απ' τήν γέφυρα τού Αξιού τά ματάκια τής ως εν εσόπτρω τά βλέπω νά δακρύζουν).
1987
82

Θυμάσαι έ; Αυτόν πού γυρνούσε τό κόσμο μέ μεγάλη δυστυχία στήν ψυχή γιατί έχασε αγαπημένα πρόσωπα, κακοτυχίες θάνατος καί τραύματα ψυχής τε καί σάρκας; Αυτός έγινε απ' τήν ζωή καί μετά τήν ζωή ασκητής, ο άλλος έγινε πιό πρίν, απ' τόν πόνο τού δικού του πόνου, απ' τό τραύμα τής δικιάς του ύπαρξης, από ένα απατηλό παραμύθι πού δέν πίστεψε ποτέ!!!

1990
83
Φρικτά τά μυστήρια τού Όρους πιό φρικτά τά κατά κόσμον μυστήρια τού πλήθους τού ανώνυμου - μοιραία αδιάφορου αυτός ο χρόνος τών μαζών μ' αυτήν τήν μοίρα τού μάταιου καί τού θανάτου στά μάτια τους. Στά περίτεχνα ενδύματα ποιόν δερμάτινο χιτώνα ν' απεκδύσεις ποιόν άλλον ν' αγαπήσεις; Βοή καί κλάμα θανάτου η χούφτα μέ τά κομμένα αχλάδια άγουρα, ατέλειωτα όνειρα ...
1989
84
Στίς ησυχίες τού Στρυμόνα, μόνος μέ κοράκια κι αηδόνια, γλάρους καί σκυλιά, φίλοι τής νύχτας, γράφτηκα νά ξαναζήσω τά ίδια όπως χιλιάδες άλλοι, νά μήν ξεφύγω, νά μήν κινδυνεύσω. Τραγικά ό μόνος υπεύθυνος.
1989
85
Α