ΚΑΙ
ΠΑΡΕΠΙΔΗΜΟΙ
Μιχάλης Παναγιωτίδης (Θεσσαλονίκη 1957).
Σπούδασε Θεολογία καί Φιλολογία. Μεταπτυχιακές σπουδές στό Α.Π.Θ. Εργάζεται ώς καθηγητής στή Μέση Εκπαίδευση.
Τά σχέδια έγιναν άπ' τόν Ιορδάνη Στυλίδη τόν όποίο ευχαριστούμε από βάθους καρδίας.
Μιχάλης Παναγιωτίδης
Καλαμαριά - Θεσσαλονίκη
Αγγέλων κάθοδος
«... ότι σύ εί ό λύων τούς πεπεδημένους ...»
Μικρόν Ευχολόγιον
Όταν ό υιός τού Ιαπετού καί τής Κλυμένης ελευθερώθηκε απ'τά δεσμά πού οι Θεοί έμπηξαν στόν πονοφόρο Καύκασο, σέρνοντας τήν λαβωμένη μέσ' τά κουρέλια τού πλευρά, πήρε νά κατεβαίνει στούς ανθρώπους, διωγμένος ακόμα, από Θεούς, Τιτάνες, Γίγαντες, Όρνεα καί Όρη.
Προφήτης δέν ήταν. Κανένας τόπος δέν τόν είχε διώξει. Σέ κανένα δέν επέστρεφε. Χρωστούσε στήν ιστορία μιά συνάντηση. Μιά τελευταία πράξη στήν ζωή του.
... Μιά πληγή μονάχα κουβαλώ σπαρμένος απ' τό καπρίτσιο τών Θεών ...
Οι άνθρωποι τόν είχαν ξεχάσει. Αδίστακτοι όπως πάντα δέν νοιώσαν τήν θυσία του, μιλούσαν γιά δυνάμεις πάνω απ' αυτούς, πού τά εγκαταλειμμένα όπλα τους γίναν δικά τους όπλα τώρα.
Γιά άλλη μιά φορά ή άγνοια καί τό ένστικτο κερδίζει τό πνεύμα καί τή θυσία.
Στή μία χώρα ό πόλεμος έκοβε στή μέση ποτάμια, χώματα, δέντρα, ζωντανά καί στήν άλλη ψιλόλιγνες λέξεις τών παλιών καιρών.
Ό λαβωμένος τεχνίτης απ' τά καμίνια τού Ηφαίστου, εκεί πού ο Ήλιος ακουμπάει τή Γή, βρήκε τίς πόρτες κλειστές, τίς αγκαλιές μαζεμένες. Οι άντρες χύναν τό θανατηφόρο σίδερο στά σπλάχνα τών εχθρών, φχαριστώντας τόν δικό του Μολώχ ο καθένας.
...Τρισμέγιστοι πού μέ καταδικάσατε, πόσους ακόμα θέλετε γιά νά χορτάσετε εκδίκηση; Κι άν είμαι εγώ ή αιτία ξανασφραγίστε με στίς κοφτερές πλευρές τού άδικου βουνού...
Τά ζουζούνια τού κόσμου, τά ξέρεις; Πετάνε, στριφογυρνάνε, παίζουν, γελάνε, ερωτεύονται, μαλώνουν, μισούνται, φιλιώνουν, κι όλα αυτά στόν πάτο ενός ποτηριού, γυάλινου, αδιέξοδου, ανέλπιστα ψηλού κι ερμητικά σφραγισμένου. Κι όλα αυτά τόσα χρόνια, τόσους αιώνες, κι ούτε πού σκέφτονται νά σπάσουν τόν πάτο, «μήν διαταραχθεί ή κοινωνική ειρήνη» λές καί τούς ρωτήσανε όταν τούς κλείνανε κεί μέσα.
Καί λές, πού πάει ό κόσμος μας; Τόση φασαρία γιά τό τίποτα. Τόσο τίποτα καί καθόλου φασαρία. Ούτε κίχ.
Ύπνος μικρών,
ανάσταση μεγάλων
Γεννήθηκε 68 ετών γέροντας, τυφλός στού κόσμου τή βοή, μέ βακτηρία στήριξε τό άρρωστο κορμί του, κι έτσι αργά αργά άρχιζε τό μακρινό ταξίδι πρός τούς ανθρώπους, αντίστροφη πορεία θά λέγαμε άν δέν ήταν όλα ΚΥΚΛΟΣ.
Πόλης περίπλους
Στή Μαιώτιδα υπάρχει μιά πόλη αρχαία μ' ανθρώπους δμορφους, ρίζα μιάς άλλης γενιάς πού έφυγε γιά άλλη θάλασσα, σέ τόπους Αιγιαλούς.
Μές τήν φασαρία τού λιμανιού, τής αγοράς, ανακατεύτηκε μ' αγύρτες, πόρνες κι εμπορεύματα· κανείς δέν πρόσεξε τά ξεραμένα κομμάτια τής πληγής πού άφηνε στό πέρασμά του. Κάποιος γύπας θυμήθηκε τό θήραμά του αλλά η βακτηρία βρήκε τό λαίμαργο ράμφος στά καλά καί σωριάστηκε ψόφιος πιά μές' τά λασπόνερα.
Οι ένοπλοι φίλοι
Δέν έψαχνε γιά φίλους. Κάθε φίλος κι ένα μαχαίρι κάτω απ᾽ τό ιμάτιο. Οι φίλοι είναι φίδια. Φίλο λένε τώρα τόν συνέταιρο στό έγκλημα, τήν απάτη, τήν προστυχιά. Άλλωστε η μυρωδιά τού πολέμου δέν άφηνε περιθώρια νά κουβαλήσεις στό ψεύτικο σαρκίο σου καί τήν ψυχή κάποιου άλλου.
«Δέν σέ πάω παλιοφιλοσοφούρα» ... τόν κόσμο αυτόν π'αγάπησα, καί μ' άφησε καί σ' άφησα.
Μάριε, άκουσες μήπως κανά νούμερο; Ρέ ... 22. Τρία σάντουιτς 100. Ρέ, πέτα καμμιά σελίδα. Οι πρόσφυγες. Καρπάθιοι, Πόντιοι, Καππαδόκες. ... όλο λές καί ξελές, θά μάς τρελλάνεις ... Σβύστε τά φώωωτα. Πεινάω. Θά κατέβω στό φυλάκιο. Κάτσε προσοχή όταν σε μιλάει ένας παλιός· άκουσες; Μή δυστροπείς γαμώτο... Ρέ Ταμβακολόγε, είσαι σκουπίδι; Πάρτονα ρέ, ρέ πάρτονα. Η Θεσσαλονίκη μέ τήν θάλασσά της. Πάμε νά ψωνίσουμε, πάμε στό ράφτη νά μάς στενέψει κάτι φόρμες; Κλείστην σόμπα ρέ γεμίσαμε καπνούς.
Ρέεε ... 22. Μάριοος, έλα νά μού πείς ένα παραμυθάκι νά κοιμηθώ. Είναι καί τό Σέιχ - Σού. Δυό, παντελόνια νά πάρεις. Άιντε, όλο λές καί ξελές ... Δεκέμβρης τού '44 ... Μέ μιά πετσέτα στό λαιμό μουρμουρίζει, είναι όργιο ... Τού είπα νά μού φέρει ... ο Ταμβακολόγος. Ο Μηνάς αύριο παίρνει τήν δεύτερη αναβολή, τήν Τρίτη, απολυτήριο· επί δυσπροσαρμοστικότητος, καί ψυχολογικών τέτοιων. Μοίρασε τά ρούχά του. 45 μέρες, μόνο σήμερα χαμογέλασε.
Τό κορίτσακι κάθε πρωί σέ μιλάει γλυκά ... τό κασκόλ έπεσε στό βρώμικο μωσαικό, θά τό σπρώξει μέ τό λασπωμένο άρβυλο κι όταν τό δεί θά τό τυλίξει στό σβέρκο του. Τώρα τό πάτησε γιά καλά. Τό δωμάτιο μές' σέ καπνούς, ντεκές, η Θεσσαλονίκη τού καλοκαιριού είναι εργαζόμενα κορίτσια μέ τά βυζιά ιδρωμένα, ο Ιωάννου, τό μαύρο παράθυρό μας ανοικτό, στό πιό μαύρο σκοτάδι, η νύχτα φέρνει τόν κόπο, τά φραγκοδίφραγκα δέν βρίσκουν ακριβώς τό χέρι πού τούς πρέπει.
... μέ τρία δίφραγκα ρέ, τόσος φτηνός είσαι, γιά δυό φιλάκια τού Μ. τό αστείο δέν τραβάει, σέ άλλες ώρες ο έρωτας είχε υπομονή, φαντασία, τώρα ο ύπνος υπορρέει, τό αίμα κουράστηκε νά πρήζει τίς φλέβες ο οπλοβαστός τόσο άχαρος δίπλα στόν ύπνο, άσχετος. ... άχ στή ζωής τή στράτα ... κι' όμως μένω γλυκός, θά τό δείς, δέν ζώ μόνο γιά προιόντα τής καθημερινής τρέλλας, σέ λίγο τούς φτύνω όλους καί σ' έρχομαι, θάσαι εκεί;
Πώς έχει σαρδέλλες αυτός; Πώς έγινε λοχίας από Τ.Φ.; ... ενώ η δική μας αξία; ποιός είναι UFO καί ποιός «σωστός», αυτά θά σάς φάνε. Άντε νά ξεκουμπιστείτε, άντε νά κλάψετε νά δείτε τί θά πεί στιγμή κι αιώνας, τί θά πεί βροχή, τί θά πεί Θεσσαλονίκη.
Τώρα δέ σέ φοβάμαι. Ήρθε ο καιρός κι έφερε σκάντζα.
- Καλησπέρα κυρία ... Μά αυτό είναι απάνθρωπο πρόστυχο. δέν αρνηθήκατε τόν διορισμό καί σάς πέταξαν εδώ κάτω; Ως αύριο ... Ίσως τήν άλλη βδομάδα, τόν άλλο μήνα ... Μπορώ νά στό πώ καί μ' άλλα λόγια, μπορώ ακίνητος, μετέωρος, ανέκφραστος, φυτό. Νά μ' αγαπάς καί νά πεθαίνω καί νά γυρνάει ο μύλος καί νά κομματιάζει τίς μέρες πού ζήσαμε μαζί, σέ δευτερόλεπτα ασήμαντης μνήμης, σέ γρήγορες σκηνές, σέ παραλήρημα φαντασίας καί τρέλλας.
Ο συνοδηγός στρώθηκε γιά τά καλά στή ΝΤΟΥΤΣ κι έβγαλε τό τρανζιστοράκι του.
- 'Αδελφούλη, Φούλη, θά πιούμε καφεδάκι; Προορισμός Λευκίμμη, πεδίο βολής όλμων. Σκατοχωραφόδρομος, ντάκα, ντούκα, δέν χρειάζεται νά χτυπήσεις τόν φραπέ. Μόνο πού γίναμε χάλια. Κόλλησα τήν κεραία στό τζάμι μπάς καί πιάσει τίποτα ...
- ... πέτρα η καρδιά μου στό γκρεμό ... Φούλη, τριαντάοχτώ καί σήμερα,
Πού είσαι τώρα, καί μιλάω ανόρεχτα μέ φαντάρια πιτσιρικάδες τού φραπέ; «Περιπλάνηση, αποστάσεις, τηλέφωνα, προθεσμίες, ημερομηνίες, μέρες, εικόνες στιγμών, όνειρα, απωθημένες γκόμενες, ρέ ... καλή η θητεία αλλά λίγη. Πλυθήκαμε. Τό σπίτι, ο αριθμός, τά λεφτά, τό βράδυ, ο άλλος. Πόσα, γιατί; η τηλεόραση, τό έργο.
Καί μετά σιγή.
Μετά πάλι τά οικεία άγνωστα καλά, τά φίλια κακά, οι μορφές πού αγαπήσαμε καί τά χρόνια πού δέν περιμέναμε. Ούτε κι αυτά εμάς.
Κάποτε λοιπόν γυρνάμε, όλοι μας;
Οι Υδροχόοι, είπα, δέν γυρίζουν ποτέ. Δέν ήταν η ίδια επιστροφή τόσων περιστροφών τού σύμπαντος. Γνωρίζουμε τό παρελθόν καί μπορούμε νά ταλλάξουμε.
Φοβόμαστε τό παρόν καί τό μέλλον. Φοβάμαι νά γράψω γιά στιγμές ιερές όπως ...
Φοβάμαι νά ελπίζω γιατί χαράμι κι οι άνθρωποι καί οι ελπίδες.
Φοβάμαι νά χαρώ γιατί θά είμαι ο μόνος σ'αυτό τό τρελλάδικο.
Δέν φοβάμαι όμως νά σ' αγαπώ κι άς γίνει ότι θέλει. Δέν φοβάμαι.
Ερώτων ρήματα
Άγγιξε στό στόμα τήν Φοίβη, τήν λαμποκοπούσα μητέρα, πού κάθε πρωί μάζευε τά πράσινα αυγά τής τύχης καί τά πουλούσε στά σταυροδρόμια τής πόλης. Τά βράδια οι γείτονες μαζεύονταν ν' ακούσουν τόν μαγικό τής λόγο, μιά χαμένη μνήμη, πού καλά κρατούσε από γενιά σέ γενιά, τήν γενιά τής Φοίβης. Τά λόγια τής μυστήριο αλλά ησύχαζε τίς πονεμένες ψυχές. Ότι έμεινε μόνος, τελευταίος, κοντά τής. Η Φοίβη. Τρόμαξε απ' τά σημάδια πούφερνε.
Τήν πληγή, τούς πρησμένους καρπούς καί τήν μυρωδιά τής σκουριάς πού χρόνια πότιζε τό γυμνό του σώμα.
Στά στρογγυλά τής μάτια άνοιξε τήν ψυχή του. Ο πόνος, η διάψευση γιά τόν κόσμο πού περίμενε νά βρεί, βγήκαν σάν κλάμα, παραπονιάρικου στρουθιού, ο έρωτας εγγύς. Αποκαμένος σέ κάποιες πράσινες όχθες τού Δνείπερου, αναστήθηκε, έσμιξε μέ τό αιώνιο θαύμα, τό βλέμμα πού σέ καταπίνει έτι ζώντα. Ξάπλωσε δίπλα της για πολλά χρόνια.
Τό ξέρω, θά κοιταζόμαστε αιωνίως έτσι. Κι αυτό μέ τρελλαίνει. Θά μπαίνεις καί θά μ' ακουμπάς στό λαιμό μέ τά δάχτυλα πού θέλουν σάν τρελλά νά τυλιχτούν μέ τήν ψυχή πού θέλω, καί θέλω, αλήθεια, ώρες νά μείνω μαζί σου σέ μιά έρημη ή πολυσύχναστη ακτή, τό ίδιο είναι, κομμένες οι γέφυρες, καμμένες οι ασφάλειες, αλλά μιάν ακτή, τό κύμα σου, μέ τά κύματα μιάς άλλης μεγάλης θεάς, τό ίδιο τρελλής, τό ίδιο παιδί σάν καί σένα. Δέν είναι τά μάτια, τό σώμα, οι καμπύλες, δέν είναι τίποτα απ' αυτά πού μέ στοιχίζουν. Είναι η αναπνοή ζωής, είναι τά κύματα τής ψυχής, τά πιό παλαβά σκέρτσα καί η πιό μυστήρια οσμή πού αποπνέει τό κάθε βήμα κι η κάθε κίνησή σου.
Έχουμε συναντηθεί πολλές φορές. Στριμώξαμε τόν χρόνο καί τά χρόνια, στήν πολύτιμη αφασία τους καί μείναμε πρόσωπο - μέ πρόσωπο νά ρουφάμε, όχι τίς εικόνες πού δωρίζει τό φώς αλλά τό ανεικονικό φώς μιάς συνάντησης δυό καί κάθε φορά δυό πεπρωμένων.
Οι φίλοι συμβούλευσαν τόν θάνατο τής μικρής απόστασης, έθεσαν όρους τής δικής τους ηθικής, χτυπήσαν καμπανάκια, αλλά είμασταν ήδη μακριά καί δέν νοιαστήκαμε. Δέν πρόλαβε νά μάς αγγαρεύσουν ούτε ένα μίλι.
Κάθε φορά πού θά βλεπόμαστε θά τραντάζεται τό σύμπαν· θά σφίγγουμε τίς αγκαλιές μας καί θά ουρλιάζουμε, θά σφίγγουμε τά χείλη μας, νά μή μείνει περιθώριο γιά λέξεις ξένες, θά μπαίνουμε μέσα μας, νά εξαφανιστούμε απ' τόν κόσμο τόν κακό, τόν ψεύτη μέ τήν ζηλιάρα ηθική πού άν ήταν ψώρα ...
Μωρά σοφία
Όλο τόν καιρό προσπαθούσε νά εξηγήσει τήν χαμένη θυσία.
... δσες φορές ναρθείς, πάλι χαμένη θάναι ...
Όμως η ιστορία δέν σταματάει εδώ. Βλέπει τούς κατά συνείδηση αποστόλους μιάς άλλης εποχής πού έρχεται, βλέπει σκοτεινά λάβαρα μέ στενόμαχρες ασκητικές μορφές, γουρπάνια γιά τούς πεινώντες καί διψώντες τήν ελευθερία τού κόσμου. Βλέπει νά ζούμε κατά συνείδηση, μέτοχοι τής πιό μεγάλης ελευθερίας, πλούσιοι στήν ακτημοσύνη καί τήν απλότητα τού έρωτά μας.
Όλα γιά μιά σχέση.
Είναι καιρός ν' αναρωτηθούμε άν υπάρχουν σχέσεις· μήπως η σχέση είναι ένα σχέδιο πού εκδηλώνεται καί ζωοποιείται σιγά - σιγά.
Μήπως είναι η αρχική επιθυμία καί ανάγκη μου νά σέ βρώ, νά τά βρώ μαζί σου γιά νά έχω τό δικαίωμα ν' απαιτώ;
Τέλος πάντων ποιά επαφή έχεις μέ τήν ζωή; Ανακάλυψα πρόσφατα ότι είμαι ένας αθεράπευτος νεοδυαρχιστής, ένας νεοβογόμιλος, νεοπαυλικιανός.
Όπου κι άν βρίσκομαι, μ' όποιον κι άν είμαι, ζώ στιγμές, σχέση δέν υπάρχει. Είτε μαύρες είτε άσπρες, είτε κίτρινες είτε γαλάζιες καί μ' αυτήν τήν έννοια μπορεί νά μ' αποκαλέσεις πολυαρχιστή.
Γραμμική πορεία δέν υπάρχει ούτε καί κλειστά συστήματα· ούτε κύκλοι, ούτε ανοδικές πορείες, ούτε καμμιά γεωμετρία θά μπορέσει ποτέ νά ρίξει φώς σ' αυτό τό μυστήριο τού έσω καί έξω ανθρώπου· η δέ γεωμετρία τού Θεού, τό ξέρεις, μωρία παρά τών ανθρώπων, πού η μωρία τους περιφράσσει τόν κόσμο καί μετά λένε ότι τόν περιφράσσει ο Θεός.
Εδώ πάνω ζώ καί πεθαίνω κάθε ώρα καί στιγμή καί γι' αυτό νοιώθω τήν ανάσα σου μέσα μου.
Δέν είμαι καλόγερος καί τό φρόνημά μου είναι αυτές οι περιττές κουβέντες πού τίς ξεστομίζω άγαρμπα αλλά μέ τό χέρι στήν καρδιά καί τό χαρτί γεμίζει γεωμετρίες γιά μικρά παιδιά.
Πόσο περιεκτικά νόμιζα ότι σού μιλούσα καί μέ καταλάβαινες· αλλά τώρα πού μιλάω μέ τόν εαυτό μου νομίζω ότι χθές πρόδωσα τίς σκέψεις μου, δέν είναι εύκολα πράγματα, χαλεπόν λακτίζει τά κέντρα.
Ο φόβος φιλάει τά έρμα γι' αυτό καί δέν αποφασίζεις νά στρίβεις απ' αυτήν τήν βρωμόπολη, γι' αυτό μιλάς γιά σχέσεις, γιά κλειστές παρέες, γιά κόσμους γνωστούς όπου σέ παίρνει νά ξοδεύεσαι καί νά λογαριάζεσαι κοινωνικός.
Ο άλλος όμως παραμένει κλειδί πού ανοίγει πολλές πόρτες μέσα σου κι άσε τά «μέ ποιούς θά πάς καί ποιούς θ' αφήσεις», μ' όλους θά πάς καί δέν θ' αφήσεις κανέναν άν θέλεις μόνο νά υποψιαστείς πού βρίσκεσαι. Κανένα σύστημα, καμμιά θρησκεία· η ζωή είναι έρωτας μέ τίς στιγμές, μέ τό άγνωστο, τό αγέννητο, τό αίδιο. Ο χρόνος είναι σύμβαση τού παρόντος, τών συστημάτων τών σχέσεων, τής συναλλαγής.
Γι' αυτό μή μέ ρωτάς, πόσο χρονών είσαι, αλλά, πόσο έζησες. Είπες, άλλοτε ζείς κι άλλοτε πεθαίνεις, κι όλα αυτά μαζί, τί είναι;
Όποιαδήποτε ανθρώπινη πράξη προυποθέτει μιά προηγούμενη εμπειρία καί οποιαδήποτε ανθρώπινη αισθητική προυποθέτει μιά αφαίρεση τής εμπειρίας. Κάποιες στιγμές λείπουν όλα ή νομίζουμε έτσι. Ανατρέπονται οι ρυθμοί τής προηγούμενης εμπειρίας. Μέ διάφορες παλιές στιγμές νομίζουμε, μαζί μέ τό παρελθόν, νά φέρουμε καί τήν ευτυχία. Άλλαξαν όμως όλα.
Είναι τόσο ρευστός ο κόσμος καί οι κοινωνικές μας σχέσεις πού αρκεί μιά απουσία ενός μηνός καί νά νοιώσεις ότι όλοι σ' εγκατέλειψαν, ότι δέν είσαι παρά μόνο μιά στιγμαία, περιστασιακή οντότητα σχέσεων. Κανείς δέν θυμάται πιά, όλοι κύτταξαν ν'ανανεώσουν τίς περιστασιακές επαφές.
Έτσι λοιπόν σ' αναγκάζουν νά μήν μπορείς νά ζείς σ' αυτήν τήν πόλη τών παραφρόνων. Ο αναχωρητισμός καθίσταται ιδεολογία καί άρνηση τού αντιφανταστικού καθημερινού έθους. Κάπου έξω περιμένει η Αυστραλία ... καί η Βασιλεάδου ... θυμάστε;
Ό Θεός βρίσκεται επέκεινα τού νού, τής γνώσης.
Είναι λοιπόν καταληπτός διά τών αισθήσεων πού πολλές καταστάσεις τους βρίσκονται πέραν τού νού κι αυτές;
Όχι. Ο Θεός βρίσκεται καί πέραν τών αισθήσεων. Καί πέραν τών πιό πνευματικών εκδηλώσεων τού ανθρώπου.
Είναι επέκεινα. Δέν χαρακτηρίζεται ως είναι. Ο Θεός εν ημίν εστί. Τόσο πέραν. Τόσο απλησίαστος όσο άγνωστος παραμένει ο άνθρωπος γιά τόν εαυτό του. Καί είμαι τόσο ξένος πρός τό εγώ μου όσο ξένος είναι ο άλλος γιά μένα.
Ο άλλος, εγώ, τό Θείο. Αξεχώριστα αλλοιώς Ανόητα.
Τόσα βιβλία τόσες φιλοσοφίες τόσα συστήματα καί δέν μπόρεσαν ν'αλλάξουν τήν ζωή μας. Μένουμε δυστυχώς αναλλοίωτοι ανθρωπίσκοι τών περιστάσεων, τής καχυποψίας, τής πεπατημένης οδού.
Δέν μάς βγάζουν οι πολιτικές θεωρίες, οι έρωτες, οι θρησκείες, γυμνοί, μόνοι, καρυδότσουφλα, σαρμπαντίνες.
Ο ήλιος έκαιγε καί βασάνιζε τ' άθωα κορμιά μας. Οι σαύρες δέν ξαναφάνηκαν αυτό δέν μετρίασε τήν σιχαμένη αίσθηση αυτού τού καλοκαιριού. Άδεια μπουκάλια μπύρας, βρώμικη ζέστη καί σπασμένες κουβέντες, λόγια πού βγαίναν άνυδρα - πτώματα, όλοι, πτώματα μέ αναστολή.
Ο Τούρκος μίλησε πρώτος· «Ποιός μάς μάζεψε εδώ κάτω; Καταλάβατε τί έγινε;» Ξεφύσηξε ο Άγιος από θυμό· «Δέν ήσουν υποχρεωμένος νά ρθείς. Ήθελε νά μάς δεί μαζεμένους. Μόνο εσύ παίζεις τήν ψυχή σου;» Άντε λοιπόν πότε θά νιφθούμε; Μάς ξεθέωσαν μ' αυτή τήν κ... ζέστη.
Απότομα τότε τίναξα τά χέρια μου από τό μπράτσο τής πολυθρόνας. Δέκα σκουλήκια πράσινα καί λιγδερά γλύψανε τήν ανοιχτή πληγή τού αγκώνα μου ... σιχάθηκα πού τά κοίταζα μόνο.
Τό μεσημέρι δέν νύσταζε, αντίθετα είχε βάλει στόχο νά μάς εξοντώσει. Ο ιδρώτας έγινε μόνιμη σαρκική κρίση πού καθυστερούσε τήν νίψη καί τήν έκσταση όσων είχαμε ελπίσει ...
«Στήν Θεσσαλονίκη θά ξανανοίξουν τά λαγούμια. Θά ξεμπουκώσουν τίς στοές, θά γκρεμίσουν τούς υπονόμους, θ' αφήσουν ελεύθερα στό φώς τής ημέρας - επιτέλους - φίδια καί ποντίκια. Η Αρχαιολογική Επανάσταση συντελείται εν κρυπτώ· δέν αντιδρά κανείς· μιά πόλη στόν αέρα, πώς νά σταθεί;» Τά κρυφά γράμματα τών υγρών τοίχων πού φθάνουν μέχρι τό Ντεπώ θά διώξουν πολλούς μεγιστάνες αυτής τής πόλης.
Ο αδικοχαμένος Νικόδημος θά ξαναπεθάνει έξω απ' τήν πύλη τού μοναστηριού του αλλά τώρα δέν θάναι λίγοι αυτοί πού γύρω απ' τόν τάφο του θά χτίσουν τά σπίτια τους. Δέν θάναι λίγοι κι οι μοναχοί πού μετά απ' αυτό θά κρεμάσουν τά ράσσα τους καί γυμνοί, πτωχοί καί πένητες, μέ τά κρυφά γράμματα τών υγρών τοίχων θά τραβηχτούν κατά τά «καταφύγια» τών παιδικών μας χρόνων, ν' ανοίξουν απ' τήν μεριά τής θάλασσας τά λαγούμια, νά βρούν τούς χαμένους διαδρόμους πού στήν κατοχή κρύβαν τούς αγωνιστές, νά βγούν στήν παλιά πόλη πού πάνω της μέ δέος πρόσφυγες παραπεταμένοι, μέτοικοι, πάροικοι καί παρεπίδημοι νοιώσαν τόν μυστικό καημό τού νέο - Νικόδημου.
Εκείνο τό βράδυ μιά πόλη ολόκληρη είχε παραδοθεί στήν ακινησία τής επιθανάτιας ευζωίας. Περάσανε νύχτες πολλές κι άνθρωποι δμορφοί πού παίρναν στ' αστεία τήν ζωή. Ως εκ τούτου καί τήν ιστορία πού καλά κάνει καί δέν διδάσκεται κανείς απ' αυτήν, γιατί όλοι είμαστε εραστές τού απόλυτου καί δέν χαλαλιζόμαστε σέ κανένα σχέδιο.
Οι πεθαμένοι θυμούνται καλά. Κι όχι μόνο αυτά πού βλέπουν. Η σιωπή τους δέν μ' αφήνει ήσυχο γιατί ξέρω είναι μυστήριο τού Μέλλοντος.
... καί κάθε νύχτα νά σέ βλέπω νάρχεσαι, νέα, καί νά λαχανιάζω νά σού μιλήσω, νά μέ μάθεις· όχι τόσο, αλλά νά, εγώ είμαι αυτός πού σέ κοιτάζει, δέν έχουμε ξαναβρεθεί ούτε σέ ιερές πόλεις ούτε σέ βρώμικα παζάρια ούτε στά άνοστα παραμύθια τών επαγγελματιών τού έρωτα ... είμαι γιά σένα ακόμα αυτό πού σέ εκστασιάζει ...
Άμα προσπαθήσεις νά εκφράσεις τά υπέρ - λογα καί υπέρ - φυσικά μέ λόγια καθημερινά, βγαίνουν άναρχα καί άμορφα, αποσπασματικά καί σκόρπια, μικρή ένδειξη τής σχετικότητας τού λόγου αλλά καί τού υπέρ - ούσιου.
Κάπου, κάποτε, περιπλανώμενοι γέροντες, σούφηδες καί γκουρού, ένα πλήθος αναζητητών τού Θεού, μεταξύ τους εχθροί καί φίλοι, μέ τίς εκκλησίες τους εχθροί, μέ τούς λαούς τους φίλοι κι απ' όλον αυτόν τόν συχνωτισμό, τί κρίμα! νά μοιράζονται λαοί καί πολιτισμοί, ο δικός μας κι ο δικό σας Θεός.
Γεωπλάνηση
Αργότερα μέ τή σκόνη τής πόλης στά ρούχα τράβηξε σ' άλλους τόπους.
Παιδί πιά βρέθηκε μακριά καί βρέφος, άμωμο, αγνό, μαρτύρησε σ' όλους μας τόν προορισμό του, τήν μεγάλη επιστροφή, στή μήτρα τού σύμπαντος κόσμου, στή δυνάμει ύπαρξη τών πάντων.
Η Σχίζα θολή απ' τήν αντηλιά. Η Φοινικούντα τοπίο μετά τήν θάλασσα. Μετά δέν υπάρχει μεσόγειος ελληνικός χώρος, Africa Corpus.
Τό δικό μας σώμα αμαρτωλό, κατατρεγμένο. Χτυπημένο από μικρά Πάρθια βέλη· Δέν έχουμε δάκτυλα νά μπήξουμε στίς στιγμές τού αποχαιρετισμού.
Μόνο τά γυμνά μας γόνατα τολμούν νά εφάπτονται στό ημίφως τής τηλεόρασης. Θά γυρίσουμε στήν παλιά μας Άνοιξη; Γέμισα σελίδες χαρτί μέ γράμματα αλλά μέσα μου ένα κομμάτι άδειος λαιμός μπουκαλιού σφυρίζει καί βουλώνω τ' αυτιά μου, μέ τρελλαίνει, μέ τρελλαίνει ο αέρας τής ψυχής πού φέρνει τά όρια τής ζωής, όχι τού έρωτα, μπροστά μου.
Θυμάσαι έ; Αυτόν πού γυρνούσε τό κόσμο μέ μεγάλη δυστυχία στήν ψυχή γιατί έχασε αγαπημένα πρόσωπα, κακοτυχίες θάνατος καί τραύματα ψυχής τε καί σάρκας; Αυτός έγινε απ' τήν ζωή καί μετά τήν ζωή ασκητής, ο άλλος έγινε πιό πρίν, απ' τόν πόνο τού δικού του πόνου, απ' τό τραύμα τής δικιάς του ύπαρξης, από ένα απατηλό παραμύθι πού δέν πίστεψε ποτέ!!!